Bu sözləri qəhrəmanımın anası Lalə xanım oğlu haqqında danışarkən söyləyir. Qəhrəmanım isə 19 yaşlı Şəhid balamız Vüsal Əlbəndə oğlu İsmayılzadədir.

2001-ci ilin oktyabrın 17-də mavi gözlü Xəzərin lacivərd suları ilə süslənən Bakının Buzovna kəndində dünyaya gələn Vüsal uşaqlıqda hamı kimi oyuncaq avtomatla oynamağı, qumsallıqda maşın sürməyi çox xoşlayardı, hətta maşın şəkillərindən ibarət kolleksiya da toplayıb.

2007-ci ildə isə Xəzər rayonunun “Albalılıq” massivində yerləşən 322 nömrəli tam orta məktəbdə təhsil almağa başlayır. Vüsalın anası Lalə xanım özü də həmin məktəbdə rus dili müəllimi işləyir və söyləyir ki, dəcəl olmasına baxmayaraq qəhrəmanımız müəllimlərinin və sinif yoldaşlarının sevimlisi idi. Vüsalın döyüşçü dostları ilə cəbhə xəttinə yollananda maşında çəkdikləri videoya baxarkən, onun gülümsər simasından, mənalı baxışlarından Vətən sevgisini, Qələbəyə inamı və böyük ürək sahibi olmasını sezməmək mümkün deyil.

Gözlərin ifadəsi yaşına uyğun gəlməyən bu gəncin məktəbdə də ictimai işlərdə fəal iştirak etdiyini öyrəndim. Vüsal informasiya texnologiyaları ilə çox maraqlandığından məktəbi bitirəndən sonra, 2018-ci ildə təhsilini davam etdirmək qərarına gəlir və sənədlərini ali məktəbə versə də qəbul ola bilmir. Ancaq təəssüflənmir, hərbi-vətənpərvərlik yarışlarında iştirak etməyi, hər zaman “mən əsgər olacağam və Qarabağı azad edəcəyəm” deməyi, onun ailədə və məktəbdə hansı ruhda böyüməsindən və gələcək həyat yolundan xəbər verir.  Ona görə də igid balamız əsgəri xidmətə gedib, sonra yenidən ali təhsil almaq üçün qüvvəsini sınamaq qərarına gəlir. O, həm də atasız böyüdüyündən, ailənin bütün yükü anasının zərif çiyinlərinə düşdüyündən, Vüsal ailəsinə - anasına və bir sinifdə oxuduğu böyük bacısı Rəhiməxanıma kömək etmək istəyir.

Lalə xanım deyir ki: “Vüsal bir oğul kimi qayğıkeş, zəhmətkeş və sakit təbiətli idi. 7-ci sinifdən yay tətillərini işləyər evə köməklik edərdi. İşlədiyi yerlərdə böyük hörmət qazanmışdı. Oğlum boş vaxtlarında döyüş filimlərini izləməyi sevirdi. Bununla yanaşı futbola həddindən artıq həvəsi var idi.”

2019-cu ilin oktyabrın 23-ü Vüsalı Hərbi Komissarlığa çağırırlar və o, uşaqlıqdan arzusunda olduğu əsgər geyimini geyinərək hərbi xidmətə yollanır. Ağır artilleriya və minaatanlar batalyonunda hərbi xidmətdə olduğu müddətdə o, komandirlərinin, əsgər yoldaşlarının sevgisini və rəğbətini qazanır. Hamı onun nümunəvi, mərd, cəsur və qorxmaz əsgər olduğundan danışır.

Sentyabrın 27-də düşmən təxribatına qarşı əks-hücumla başlanan Vətən müharibəsində iştirak edən Vüsal İsmayılzadə əsgər yoldaşları ilə birlikdə əvvəlcə Füzuli, Cəbrayıl və Zəngilan rayonlarının işğaldan azad olunması uğrunda döyüşlərdə düşmənlə üz-üzə gəlirlər. Daha sonra onlar, Xocavənd istiqamətində gedən döyüşlərə qatılırlar.

Vüsalın komandiri bu döyüşləri xatırlayarkən, kövrəldiyini gizlədə bilmir. O, Qələbəmizin məhz Vüsal kimi igid, qeyrətli, döyüş tapşırıqlarını dəqiqliklə, böyük məsuliyyətlə yerinə yetirən, dostlarını darda qoymayan və düşmənlə üz-üzə gələndə ölümün gözünə dik baxan oğullarımızın qəhrəmanlığı sayəsində qazanıldığını bildirir.

Batalyon Xocavənd rayonunun Düzlük kəndini işğaldan azad edərkən düşmən qəflətən bizim mövqeyimizi mina atəşinə tutur, postda duran Vüsal və dostları ağır yaralanırlar. Qəhrəmanımız yaralı olmasına baxmayaraq dostlarını darda qoymur, yaralılara kömək edir, maşına qədər daşıyaraq aparır, onların həyatını xilas edərkən özü ən ali məqama -Şəhidlik zirvəsinə ucalır.

Şəhid anası Lalə xanım: “Mən bir Ana olaraq öz oğlumla fəxr edirəm. Fəxr edirəm ki, Azərbaycanın bütövlüyü uğrunda gedən döyüşlərdə, mənim oğlumun da böyük rolu olub. Və o, Şəhidlik zirvəsinə ucalıb. Allah bütün Şəhidlərimizə rəhmət etsin.”

Lalə xanım qızı Rəhiməxanmla birlikdə Vüsalın xidmət etdiyi hərbi hissədə olub, onun komandirləri və silahdaşları ilə görüşüblər. Batalyonun divar qəzetində Vüsal İsmayılzadənin nümunəvi xidmət göstərməsi haqqında məqaləni böyük fəxarət hissi ilə oxuyub, “Şərəf lövhəsi”nə vurulmuş şəklinə qürurla tamaşa ediblər.

Döyüşçü dostları bu gün də Vüsalı göz yaşı ilə anırlar. Onlar “Vüsalsız sanki hərbi hissəmiz boş qalıb” deyirlər. Onun nə qədər mehriban, qayğıkeş, hamıya qardaş, ən əziz, doğma insan kimi münasibət bəslədiyini dönə-dönə vurğulayırlar.

Vətənpərvərlik Azərbaycan balalarının genetik kodundadır, Vüsalın isə Lalə xanım kimi vətənpərvər bir müəllimin övladı olması, onun məhz bu hissin gələcək addımlarına hakim kəsilməsini şübhəsiz edir. Vətən Vüsal İsmayılzadə kimi igid, cəsur, qorxmaz və ölkəmizin ərazi bütövlüyünün toxunulmazlığı naminə canlarını fəda etməyə hazır olan övladlarımız, əsgərlərimiz, qazilərimiz, könüllülərimiz və hərbçilərimiz hesabına yaşayır, bayrağımız isə daim ucalardan-uca zirvələrdə dalğalanır.

Bu gün biz Vüsal İsmayılzadəni və bütün Şəhidlərimizi ehtiramla anır, onları Vətən üçün böyüdüb boya-başa çatdıran Anaların qarşısında baş əyir və onların qürurla ifadə etdikləri “Vətən sağ olsun!” nidasına qoşularaq, bütün Şəhidlərimizə Allahdan rəhmət diləyirik.